il nonno di Samuele (Ortueri), Federica (Sassari)
Su giogu chi preferiada o piaghiada a nonnu meu fudi sa marrocula.
Beniada costruida cun unu bicculu de linna e unu ciau o una vide appoggiada in mesu a sa linna e s’ispau infilau in totu su ciau.
Sa marrocula si apogiaiada in terra e giraiada impressa finza chi finiada s’ispau e si frimmaiada sola e su giogu finiada gai.
Sa marrocula est fata ‘e linna e s’ assemizat a unu budrone de arvure ‘e pinu. A sa parte ‘e sa punta s’ inferchidi unu ciau. Pro poder giogare bi cheret unu biculu ‘e cannau o de ispau chi s’ imboligada i sa marrocula, da ‘e sa punta finzas a sa parte pius larga. Unu capu de su cannau devet restare i manu a su giogadore chi, cun sa matessi manu, mantenet sa marrocula. Cando unu est prontu che devet imbolare sa marrocula, in modu chi sa punta restet a parte ‘e sutta, e mantenner su cannau in modu chi sa marrocula cominzede a girare e cando tocat in terra restet fichida supra sa punta. Su jogadore pius balente est cussu chi la faghet istare fichida pius de sos ateros.
La trottola
Il gioco che preferiva mio nonno era la trottola, e i sardo si chiama "Sa Marrocula".
Veniva costruita con un pezzo di legno ed un chiodo o una vite, appoggiati al centro del legno, e lo spago infilato in tutto il chiodo.
La trottola si poggiava per terra e girava veloce finchè finiva lo spago e si fermava e il gioco finiva li.